Актывістка “Маладога Фронта” Кася Галіцкая была арыштавана на 10 сутак за ўдзел у акцыі ў Дзень Волі 25 сакавіка. Сёньня Кася Галіцкая друкуе свой дзёньнік, які яна пісала ў спецпрыёмніку-размеркавальніку на Акрэсьціна.
25 сакавіка, позьні вечар
Яскравы ўспамін, баюся, доўга яшчэ будзе прыгадвацца:
Турэмны калідор, у сьцяны стаіць Дашкевіч – рукі на сьцяне, ногі на шырыні плячэй, галава апушчаная… Міма яго вядуць мяне – джынсы мокрыя да калена, у ботах хлюпае вада… Ён абарочваецца – бледны, што сьмерць, вока адно падбітае – і ціха-ціхенька шэпча : ”Шчасьліва Вам, Касечка…”
І Вам таго ж, Зьміцер.
А іх з Артурам, здаецца, у першую камэру на ноч закінулі. Калі мы там былі зімой, там была тэмпература плюс адзін. Оёй.
26 сакавіка
10 СУТАК, А НЕ 15!!!!!!!!
І яшчэ – як прыемна, што ўсё ж ня села Атакулава! І Краснова! Так лягчэй усё ж.
Будзе дэнс.
Зараз прыгадаю якую-небудзь гісторыю з суду.
***
Імбрык
Дзейнічаючыя асобы:
Я
Амапавец № 1
Амапавец № 2
Месца дзеяньня: нейкі кабінэт у судзе, дзе ўсе чакалі прысудаў
Амапавец № 1: Ой, Николаевна, ента ты ж, наверное, хорошо беларускую мову знаешь?
Я (думаю, ладна, адкажу ўжо): Ну так.
Амапавец № 2: Ой, а скажи нам какое-нибудь слово, штоб мы ня поняли…
Я (думаю, ужо цікава): Імбрык.
Амапавец № 1: Ой, а што ета?
Я: Чайнік.
Пасьля гэтага яны пачалі тыкаць адзін у аднаго пальцамі й крычаць : “Ты імбрык! – А ты – дэбіл! – Падумаеш, дэбіл, а вось ты – імбрык!!!!”
Вось так пашыраецца слоўнікавы запас ахоўнікаў правапарадку.
***
А зараз – абяцаны дэнс:)
27 сакавіка
Раніцай да нас на вакно прыляталі галубы й верашчалі (варкавалі, то бок). Я нат прачнулася ад гэтага. І чамусьці падумала – а як я так доўга пражыву бяз скайпу?
Агледзелася, зацаніла ўмовы – прастора для таго, каб хадзіць па камэры – прыкладна мэтар на два, два з паловай крокі й назад… Затое Лёшык перадаў кніжкі на судзе!!!! Малайчына проста!!! І мы пранесьлі печыва й тры шакалядкі, яшчэ адну сунуў мне ў кішэню Артур (Артурык, дзякуй!), пакуль стаялі ў калідоры й чакалі размеркаваньня, значыцца, прыпасы такія: дафіга печыва й чатыры “Алёнкі” на дваіх. Жыць можна. Толькі вось чаму я не такая прадвінутая, як Дашкевіч, які з сабою на акцыю сала ўзяў! У мяне розуму хапіла толькі на гігіенічныя прыналежнасьці.
Час рабіць прыгацельную гімнастыку (інструктару пламенны прывет!)
***
Пра бомжыка.
На нашым паверсе мые падлогу ў калідоры такі зацюканы бомжык у расьцягнутым швэдры. Дык вось – выходжу нейк з камэры аддаць яму сьметніцу, а ён раняе анучу з рук і кажа: “Ой, какіе тут дівчата красівые бывают…”
Ндааа, бомжык, тут і не такія бываюць…
***
Прынесьлі мне перадачу, Атакулава, я цябе люблю!
Кніжак робіцца больш:) Буду начытаная жэншчына:)
28 сакавіка
Сёньня была такая жахліва халодная ноч, што мы амаль ня спалі. Затое я паспала ад пад’ёму да сьняданку (то бок ад шостай да восьмай), і мне прысьнілася лета й кветкі. А яшчэ сёньня пойдзем у душ, ура-ура-ура!!!!!
Падсялілі да нас нерэальна прыгожую жанчынку-алкагалічку – Іру з Аўтазу. Распавядае во зараз, як яна ў адной камэры з аўганкамі сядзела, а яны круглыя суткі маліліся, і бедная Іра ня вытрымала такога вышкалу…
Хадзілі ў душ, а я Алёну бачыла!!! Праз шкло, у дзяжурнай частцы, яна, мабыць, Дашкевічу ці Фінькевічу перадачу прыносіла!!! Ндаа, яна мяне ледзь пазнала – канешне, у лыжных штанах і чужой ружовай кофтачцы…
Трэба зрабіць прыгацельную гімнастыку, а то нешта пачынае ўжо ўсё балець… :)
Прынесьлі мне перадачу, Краснова, я цябе люблю! У мяне ёсьць рушнік! Чыстая бялізна! Тапачкі! Сшытак з зёбрамі! І…. КНІЖКІ !!!!
***
Пра мэнта.
Адчыняе мэнт з грукатам дзьверы й гаўкае : Галіцкая, перадачу йдзі атрымлівай!
Вядзе мяне па калідоры й дубінкай сваёй размахвае, тыпу, герой, злачынцу вядзе, канваір такі круты неймаверна… І тут дубінка ў яго падае на падлогу… Эфект аглушальны проста – на ўвесь калідор рэха… А я так “прызрыцельна” на яго глянула й кажу: “Што Вы робіце, гэта ж ня цацка, а сур’ёзная рэч!” Мэнцік зачырванеўся, бедненькі, пакрыўдзіўся, напэўна.
***
29 сакавіка
Рана-раненька прачнулася, зараз мэнт забярэ швабру й астатні “інвентар”, паспрабую яшчэ паспаць. Ну чаму я не магу спаць так, як Атакулава???
Знову сьнілася лета, кветкі, кусты з чорнай смародзінай… Гэта, напэўна, таму, што халодна.
Хадзіла да доктаркі, яна мяне пабачыла, схапілася за сэрца: “Ой, не, дзетачка, чаму ты знову да нас????” Асечка таму што выйшла, цёця доктар, не сказала б, што мне дужа да вас хацелася…
Бачыла запіс у медычным журнале, знаёмым почыркам: “Здаровы, скаргаў ня маю. Дашкевіч Д.В.” :)
Прынесьлі перадачу, аддала палову сокаў нашай бамжыхе, сказала – пейце за здароўе Атакулавай Маўлюды:)
30 сакавіка
Пацяплела!!!! Відаць, на вуліцы вясна :(((((((( А мы тут…
Сёньня мне хочацца плакаць, але я ня буду – я ня ўмею.
А Кася сёньня выходзіць, ужо пачала нэрвавацца й хадзіць па камэры. Апошні дзень – заўсёды самы цяжкі, нат калі гэта ўсяго толькі пяць сутак.
Іра распавядае, што ў яе было тры сужыцеля – два Вовы й адзін Колька, дык Вовы померлі, таму што Вовы, а Колька яшчэ жыве, таму што Колька. Такая вось вера ў магутнасьць імені. Увогуле класная жэншчына!
Прынесьлі перадачу – Таненкіна мама :) “Унесённые ветром” – клас! Буду чытаць пра Скарлет і ўзгадваць сваё шчасьлівае нетурэмнае дзяцінства:)
… Кася выйшла… Скарлет ужо на 250-й старонцы, вось такая я аператыўная… А Іра сказала: “Нічо, сонца, удваіх перакукуем!”
31 сакавіка
Я адчыніла фортку, паставіўшы бутэльку зь мінералкай падпоркаю, празь яе – сонейка, у нас у камэры – вясёлка:)
Іра зьняла шкарпэткі (адна шэрага колеру, другая – карычневага, прычым маю падозраньне, што раней яны абедзьве былі белыя, і дзіркі ў іх… ну так, усяго толькі паўсюль…) і кажа :” Вой, якія ў мяне кіпцюры выраслі, можна па дрэвах лазіць!” Ноу коммент. Аддала ёй пару сваіх шкарпэтак.
Пра Іру й маю бібліятэку.
***
Іра: А можна я штоніць пачытаю?
Я: Ну, канешне, можна, выбірайце.
Калупалась, калупалась, уздыхала, мармытала штосьці, гляджу – выбрала!
Дзіцячую кніжку “Катя в игрушечном городе” :)
***
Заўтра ў Кіма суд, я хвалююся.
1 красавіка
Хей-хо, Іра хадзіла мыць падлогу ў калідоры й бачыла Фінькевіча:) Яго да доктаркі вадзілі. Я ёй тут ужо натрындзела пра Малады Фронт і пра некаторых герояў, дык яна прозьвішча запомніла й пачуўшы, зьвярнула на яго ўвагу. Стопудова вочкі строіла, а там такая жэншчына – агонь:))))))
***
Отжыг Атакулавай.
Калі чалавек бярэ сьнікерс
Абмотвае яго скотчам
Бярэ 2-літровую скрыню сока
Пералівае сок у слоік
Распорвае дно скрыні
Кладзе туды сьнікерс
Заклейвае дно
І перадае ўсё гэта ў турму жудасна рэпрэсаванай сястры
То гэты чалавек – ня проста геній!
Гэты чалавек – АТАКУЛАВА!!!!!!
***
Нашыя прыходзілі сустракаць Круткіна, Маўлюда пазвала пад вакном мяне, я крыху высунулася ў фортку, трымалася за краты, паразмаўлялі:) І Насту Лойку бачыла:)
А пасьля прыйшла “мэнтоўская падсьцілка” (с) Іра), і сказала “Еще раз услышу – напишу рапорт, будешь еще 15 суток сидеть, поняла меня?”
Ніякіх навінаў пра суд Кіма ня маю.
Кожны дзень прыносяць перадачы, прычым кожная піша ў заяве, што яна мне сястра – мэнты, напэўна, афігеваюць, колькі ў Галіцкай сясьцёр:)))))
2 красавіка
Шостая раніцы. Зрабіла ўборку ў камэры, зрабіла прыгацельную гімнастыку (інструктару прывет!), памыла галаву й напісала на “сцэне” “Пацаны ня плачуць!”. На гэтым свае абавязкі на сёньняшні дзень лічу выкананымі:)
3 красавіка
Я зачотна выспалася, бо завязала вочы рушніком, і лямпачка мне ў вочы не сьвяціла! Геній!
Сіджу, чакаю, пакуль мяне ў душ адвядуць, тут адчыняюцца дзьверы… і мэнт заштурхоўвае ў камэру Паліну.
Я так і села. Толькі й змагла вымавіць “А Божа ж мой, Паліначка…” 10 сутак за акцыю, прысьвечаную “Дню Яднаньня”, каля расейскай амбасады…
Чаму сядзяць заўсёды адныя й тыя ж??????????????????????????????????????????
Да нас падсялілі чатырох амаральных алкагалічак, ну проста страшныя бабы. На кожную іх рэпліку Паліна адказвае пакутлівым позіркам мне ў вочы… беднае сонца, як яна адна будзе?????
***
Пра крыжаванкі.
Цётка: Что у Гагарина на шлёме было написано, на букву «С»?
Я: «Сьмерць маскалям”.
Цётка: Не, не падходит, многа букав.
***
4 красавіка, дзень выхаду на волю
Іра выйшла на волю, на разьвітаньне сказала мне: “Прашчай, сонца! Я Кольке раскажу, што з паліцічэскімі сядзела, ён абзавідуецца!”
….. Чым бы заняцца, не магу больш…..
Пайду на вакне павісю…
***
Размова.
(Кася вісіць на вакне, Паліна сядзіць на “сцэне”)
Паліна: Ну й што там на волі адбываецца?
Я: Машынка паехала… А над намі хтосьці таксама на вакне вісіць…
Паліна: А ты адкуль ведаеш?
Я: Ды нам на шкло хтосьці плюнуў толькі што…
***
Шчасьліва, Паліначка, сонца, я прынясу табе яшчэ кніг і прыйду цябе сустракаць, загасі тут іх усіх!!!!!
Ну тыпа хэппі энд.
Навіна прадстаўленая
інфармацыйна-прававым парталам "За Свабоду".net паводле: Хартыя'97.
Дадаць каментар
