аўтар Ганна Соўсь
Былы дэпутат Палаты прадстаўнікоў і палітвязень, а цяпер беспрацоўны Сяргей Скрабец заявіў, што хоча ўзначаліць Менскі гарадзкі савет дэпутатаў.
– Мы зьвярнуліся да наведнікаў нашага сайту з просьбай задаць яму пытаньні. Спадар Валошка з Зэмбіну піша: “Няўжо Вы, васпане, усур'ёз лічыце, што Вас нехта туды пусьціць? Ці гэта пэрформанс у стылі Ліпковіча? – Па-першае, трэба, каб мяне зарэгістравалі кандыдатам, я вельмі спадзяюся на гэта, але мой досьвед сьведчыць, што мяне нават могуць не зарэгістраваць кандыдатам, не гаворачы аб тым, што ўдзельнічаць у выбарах і перамагчы...
– А для чаго вы тады заявілі пра такі намер?– Бо я лічу, што трэба змагацца за гэта, і што трэба нешта мяняць у Менскім гарсавеце, бо там людзі сьпяць у шапку, а не працуюць.
– Вы падалі дакумэнты на рэгістрацыю ў якасьці прэтэндэнта на дэпутацкі мандат у Лагойскай выбарчай акрузе № 44. Тут разам з вамі за права стаць дэпутатам паспрачаюцца яшчэ чатыры прэтэндэнты. Вы маеце пэўны досьвед, калі балятаваліся на дэпутата Палаты прадстаўнікоў і перамаглі. Ці тыя выбары, як лічыце, праходзілі з парушэньнямі? Ці тады вы перамаглі, бо не мелі апазыцыйнай рэпутацыі? – Гэта было ў 2000-м годзе, калі я балятаваўся па Лідзкай акрузе, і гэта быў апошні год, калі сапраўды лічылі галасы. Я перамог у прадстаўніка ад улады, і вельмі сам быў зьдзіўлены гэтаму. А што дапамагло – не ведаю. Можа, Бог дапамог.
– Пытаньне ад наведніцы сайту Свабоды Аксаны Новікавай: “Даўно пра вас нічога не было чуваць, ваша эмацыйнасьць заўсёды мяне ўражвала. Калі хочаце ўзначаліць гарсавет, то вы яго ўзначаліце, толькі пазьней”. Што вы адкажаце Аксане Новікавай? – Дзякуй за падтрымку, я лічу што трэба змагацца, будзе гэта пазьней ці раней – пакажа час. А на сёньняшні дзень я падаў дакумэнты і спадзяюся, што ў мяне такая магчымасць будзе, каб выбаршчыкі маглі мець альтэрнатыву, а ня толькі прызначанага ўладай дэпутата гарсавету.
– А калі атрымаецца, як прадказвае Аксана Новікава, ўзначаліць гарсавет, то што будзеце там рабіць? Што мяняць?– Там усю сыстэму трэба мяняць. Па-першае, трэба каб прыйшлі людзі, якія неабыякава ставяцца да жыцьця і да тых людзей, якія іх абіраюць. Па-другое, там шмат пытаньняў, якія датычацца нашага жыцьця ў Менску, гэта і падатковая сыстэма, і сыстэма забесьпячэньня, сыстэма ЖКГ, пытаньняў шмат. Калі я працаваў дэпутатам па Лідзкай акрузе, то кожны пасьля кожнага прыёму мне даводзілася ісьці да мясцовай улады, але там цяжка было нешта вырашыць. Бо ў нас мясцовыя саветы маюць мала паўнамоцтваў. Таму ў першую чаргу трэба даць паўнамоцтвы дэпутатам мясцовых саветаў, каб яны мелі ўплыў на наша жыцьцё.
– Цяпер праходзіць судовы працэс над Мікалаем Аўтуховічам і Уладзімерам Асіпенкам. Аўтуховіч летась трымаў вельмі працяглую галадоўку пратэсту і вы тады вельмі актыўна заклікалі да салідарнасьці зь вязьнем. Вы самі неаднаразова трымалі галадоўку пратэсту. Нядаўна на Кубе загінуў палітвязень пасьля 3-месячнай галадоўкі пратэсту. Як вы лічыце ўсё ж, палітычная галадоўка можа быць эфэктыўным сродкам?– Вельмі цяжка адказваць, наколькі яна эфэктыўная ў нашых умовах, але зь іншага боку ў нас няма альтэрнатывы для барацьбы з тым, што зараз адбываецца. Бо невінаватыя людзі садзяцца за краты і не маюць мэтадаў каб сябе абараніць, уся юрыдычная сістэма мае рэпрэсіўны характар. Так што гэта вымушаны захад.
– Раскажыце, калі ласка, чаму вы ня можаце ўладкавацца пра працу пасьля турмы, што вам кажуць, калі адмаўляюць?– Аргумэнтаў шмат. Мне, напрыклад, казалі, калі я хацеў уладкавацца на МАЗ ці МТЗ майстрам у ліцейку, што пачну вучыць рабочых, не туды іх завяду. Адмаўлялі ў працы і на ўсялякі выпадак, бо народ запалоханы, асабліва служба бясьпекі, лічаць, што за мною сочаць спэцслужбы, то навошта на сябе наклікаць бяду.
– І колькі вы ўжо без працы?– З 2004 года. Сёмы год пайшоў. Я падпрацоўваю то грузчыкам, то таксістам, то ў лазьні, вельмі шмат прафэсіяў асвоіў, але не магу ўтрымацца на адным месцы.
– На якім месцы вы сябе бачылі б у будучыні, на якой пасадзе? – Калі будуць патрэбныя мае веды, то на любой пасадзе. Мне непатрэбныя нейкія там вярхі. Я не тое, што стаміўся змагацца, але надакучыла гэта, шчыра кажучы. Калі б я атрымаў якое спакойнае месца, то вельмі быў бы задаволены, каб толькі не чапалі. Бо за мной па-ранейшаму бегаюць судовыя выканаўцы, у суды выклікаюць, такое жыцьцё стамляе. Хацелася б спакайней жыць.
– А калі будзеце на чале гарсавету, пазьней, як сказала Аксана Новікава, то тады ня будзе спакойна?– Але гэта іншы неспакой, бо будзе магчымасьць рэальна дапамагаць людзям, што мяне заўсёды прываблівала.
Навіна прадстаўленая
інфармацыйна-прававым парталам "За Свабоду".net паводле: Радыё Свабода.
Дадаць каментар
